Υπάρχει άραγε κάποιος κανόνας για την σκατοακολουθία που συμβαίνουν οι μαλακίες? Πέρα απο τις πεσιμιστικές ηλιθιότητες του Murphy. Η μήπως όλα είναι απλά ένα παιχνίδι του μυαλού, το οποίο έχει ένα μιζεροπότηρο το οποίο σε κάθε στραβή που συμβαίνει, γεμίζει και απο λίγο?
Γενικά δε ξέρω αν με θεωρώ αισιόδοξο άτομο. Μάλλον όχι. Η αλήθεια που αντιλαμβάνομαι είναι οτι μάλλον έχω πείσει αρκετά τους γύρω ανθρώπους μου για την αισιοδοξία μου, που σχεδόν πείθω και μένα.
Δε θεωρώ την αισιοδοξία ως ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό. Δεν υπάρχει καμια φωνή που να λέει οτι όλα θα πάνε καλά-σκατά. Εν ολίγοις, είναι περισσότερο η ικανότητα του ανθρώπου να αποκωδικοποιεί το πρόβλημα, να αναγνωρίζει το πρόβλημα απο πάνω μέχρι κάτω και να είναι σε θέση να εκτιμήσει τί είναι στο χέρι του να κάνει και τί όχι. Και αν το συνδιάσεις με λίγη γαμημένη αποφασιστικότητα, τότε έχεις έναν άνθρωπο ικανό να παλέψει και να βγεί νικητής απο οποιαδήποτε αντιμετωπίσιμη δοκιμασία βρεί μπροστά του. Ποιά όμως είναι η παγίδα εδώ παιδάκια? Να δω χεράκια.... Εσύ μαλάκα, με τα χεράκια στο πληκτρολόγιο...
Η παγίδα είναι οτι η ικανότητα ανάλυσης μα κυρίως η αποφασιστικότητα, είναι αντιστρόφως ανάλογες του πλήθους δοκιμασιών που έχει ο κάθε άνθρωπος να αντιμετωπίσει. Όλοι μας μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το μαλάκα που πάρκαρε μπροστά απο το σπίτι και μας έφραξε τη πόρτα. Θέλει όμως πολύ περισσότερο κουράγιο και θάρρος να κάνεις κάτι τέτοιο μετά απο καυγά στο σπίτι, αφού πατήσεις νερά στο μπάνιο φορώντας κάλτσες, και συνειδητοποιείσεις οτι οι εξετάσεις του μαθήματος που ετοιμαζόσουν μια βδομάδα ήταν τη προηγούμενη μέρα....
"Ωραία προβλήματα" θα έλεγε κανείς. Βασικά και γώ θα το έλεγα. Απλά σκόπιμα δεν αναφέρο τη πραγματική φύση αυτών που έχω να αντιμετωπίσω, καθότι καλό το internet, καλό το social networking, αλλά αυτό το συναίσθημα, του να καταπνίγεις ότι αισθάνεσαι και σκέφτεσαι είναι ανεκτίμητο. Δεν υπάρχει λόγος ούτε να αναλύσω το τί έχω μπροστά μου, ούτε το να κάνω μια κλαψομουνιάρα λίστα για το τί τρώει σιγά σιγά τη λευκοντυμένη ψυχούλα μου.
Επιστρέφοντας πίσω στην αρχική απορία, συνδιάζοντας το με την ανάγκη για λύση, έμαθα το εξης: Οτι ο βέλτιστος χειρισμός είναι είτε να τα πιάνεις ένα ένα τα προβλήματά σου, είτε να πιάνεις πολλά μικρά μαζί. Όπου εδώ δημιουργείται η απορία: Εχεις ένα πρόβλημα Α και ένα πρόβλημα Β. Το Β είναι πιο σοβαρό απο το Α, αλλα η αντιμετώπισή του δυσανάλογα δυσκολότερη φλερτάροντας με το "αδιανόητη" και το "εκτός του δικού σου ελέγχου". Πως αντιμετωπίζεις κατι τέτοιο? (συνεχίζεται...)
Γενικά δε ξέρω αν με θεωρώ αισιόδοξο άτομο. Μάλλον όχι. Η αλήθεια που αντιλαμβάνομαι είναι οτι μάλλον έχω πείσει αρκετά τους γύρω ανθρώπους μου για την αισιοδοξία μου, που σχεδόν πείθω και μένα.
Δε θεωρώ την αισιοδοξία ως ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό. Δεν υπάρχει καμια φωνή που να λέει οτι όλα θα πάνε καλά-σκατά. Εν ολίγοις, είναι περισσότερο η ικανότητα του ανθρώπου να αποκωδικοποιεί το πρόβλημα, να αναγνωρίζει το πρόβλημα απο πάνω μέχρι κάτω και να είναι σε θέση να εκτιμήσει τί είναι στο χέρι του να κάνει και τί όχι. Και αν το συνδιάσεις με λίγη γαμημένη αποφασιστικότητα, τότε έχεις έναν άνθρωπο ικανό να παλέψει και να βγεί νικητής απο οποιαδήποτε αντιμετωπίσιμη δοκιμασία βρεί μπροστά του. Ποιά όμως είναι η παγίδα εδώ παιδάκια? Να δω χεράκια.... Εσύ μαλάκα, με τα χεράκια στο πληκτρολόγιο...
Η παγίδα είναι οτι η ικανότητα ανάλυσης μα κυρίως η αποφασιστικότητα, είναι αντιστρόφως ανάλογες του πλήθους δοκιμασιών που έχει ο κάθε άνθρωπος να αντιμετωπίσει. Όλοι μας μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το μαλάκα που πάρκαρε μπροστά απο το σπίτι και μας έφραξε τη πόρτα. Θέλει όμως πολύ περισσότερο κουράγιο και θάρρος να κάνεις κάτι τέτοιο μετά απο καυγά στο σπίτι, αφού πατήσεις νερά στο μπάνιο φορώντας κάλτσες, και συνειδητοποιείσεις οτι οι εξετάσεις του μαθήματος που ετοιμαζόσουν μια βδομάδα ήταν τη προηγούμενη μέρα....
"Ωραία προβλήματα" θα έλεγε κανείς. Βασικά και γώ θα το έλεγα. Απλά σκόπιμα δεν αναφέρο τη πραγματική φύση αυτών που έχω να αντιμετωπίσω, καθότι καλό το internet, καλό το social networking, αλλά αυτό το συναίσθημα, του να καταπνίγεις ότι αισθάνεσαι και σκέφτεσαι είναι ανεκτίμητο. Δεν υπάρχει λόγος ούτε να αναλύσω το τί έχω μπροστά μου, ούτε το να κάνω μια κλαψομουνιάρα λίστα για το τί τρώει σιγά σιγά τη λευκοντυμένη ψυχούλα μου.
Επιστρέφοντας πίσω στην αρχική απορία, συνδιάζοντας το με την ανάγκη για λύση, έμαθα το εξης: Οτι ο βέλτιστος χειρισμός είναι είτε να τα πιάνεις ένα ένα τα προβλήματά σου, είτε να πιάνεις πολλά μικρά μαζί. Όπου εδώ δημιουργείται η απορία: Εχεις ένα πρόβλημα Α και ένα πρόβλημα Β. Το Β είναι πιο σοβαρό απο το Α, αλλα η αντιμετώπισή του δυσανάλογα δυσκολότερη φλερτάροντας με το "αδιανόητη" και το "εκτός του δικού σου ελέγχου". Πως αντιμετωπίζεις κατι τέτοιο? (συνεχίζεται...)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου