Μια μικρή αρχή...

Η αλήθεια είναι οτι δε θέλω να μπω στη διαδικασία του να περιγράψω ένα μίζερο φως το οποίο ρίχνει σκιά στα όνειρά μου κλπ,κλπ. Σαν όλους τους ανθρώπους, έχω τις ανησυχίες μου, τις χαρές μου.Στιγμές που είτε είναι άχρηστες, είτε χαράσονται στη μνήμη, με τρόπο που κανένα blog, κανένα ημερολόγιο, κανένα αλφάβητο δε θα μπορέσει ποτέ να αποτυπώσει.
Σε μια μικρή κρίση αυτοκριτικής, θα μπορούσα να αναφερθώ, στο πώς μιλάω πρώτα για τα αρνητικά, και μετά για τα θετικά.Τί είναι αυτό που με κάνει να τα σκέφτομαι πρώτα?
Εν, ολίγοις, πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων, δε θεωρώ οτι κάποιος υγιής νους, και κυρίως απροβλημάτιστος, θα καθόταν να γράφει σχετικά δημόσια τους μή προβληματισμούς του σε ένα blog άνευ αιτίας. Λογικότερα θα προτιμούσε να ΖΕΙ τους μη-προβληματισμούς τους, και να απολαμβάνει την απουσία των προβληματισμών.
Οπότε, προσπερνώντας το ερώτημα "Γιατί σκέφτομαι πρώτα τα άσχημα", μπορούμε κάλλιστα να συνδέσουμε τη παραπάνω πράξη με την έναρξη του παραπάνω-κάτω blog. Ας θεωρήσουμε το παραπάνω blog, ως την έναρξη μιας χαρτογράφησης των σκέψεων μου. Κάτι το οποίο in the long run, θα μου δώσει ένα "Αρχείο", των σκέψεών μου.
"Ναι ρε μαλάκα, αμα είναι πάρε ένα απο αυτά τα ροζ τετραδιάκια με ένα μονόκερο απ'έξω και τις μωβ καρδούλες. Ή πάρε μια δισκέτα με μονόκερο απ'έξω και γράφε εκεί αμα σε τρώει το πληκτρολόγιο"
Σε απάντηση στο παραπάνω θα μπορούσα να το θεωρήσω ένα προσωπικό πείραμα, στο οποίο, ο κάθε αναγνώστης (έτσι και βρεθεί άνθρωπος που θα το διαβάσει, θα γελάω για μέρες. ΝΑ κάτι που θα μου φτιάξει τη διάθεση.)θα είναι σε θέση, βάση του τί έχει γνωρίσει απο μένα, να μπορέσει να ζωγραφίσει με τα δικά του λόγια πάνω στη δισδιάστατη προοπτικη που έχει απο τη τρισδιάστατη πραγματικότητά μου.

Καλωσόρισες λοιπόν αναγνώστη και μελλοντικέ Γιάννη.Ελπίζω να μην είσαι πάντα το ίδιο πρόσωπο.